آیتالله بیات زنجانی، از مراجع تقلید، با اشاره به تصاویر منتشر شده از توهینهای صورت گرفته در کنار مرقد حضرت عبدالعظیم(ع) به دختر آیتالله هاشمی رفسنجانی، این توهینها را مصداق حد قذف دانست و همچنین با اشاره به برخوردهای صورت گرفته با مدیران دوران دفاع مقدس و مبارزان با رژیم شاه، پرسید که چرا به جای برخورد با عوامل چنین هتک حرمت هایی، یاران صدیق امام و انقلاب را مورد بدترین بیمهریها قرار دادهاند؟
به گزارش کلمه، این مرجع تقلید، سخنان امروز – یکشنبه ۸ اسفند ۸۹ – در پایان درس خارج فقه خود را با آیهی استرجاع (إنّا لله و إنا إلیه راجعون) آغاز کرد و سپس با اشاره به هتک حرمتها و اهانتهای به شدت آزار دهنده و تأسفبار پیشین و اخیر در مورد هموطنان، گفت: آیا هدف ما از آن زجرهائی که در دوران سابق کشیدیم، برپائی چنین شرایطی بود؟
ایشان همچنین با اشاره به برخوردهای صورت گرفته با نرگس محمدی و نامهی اعتراضی وی، گفت: با خود میاندیشم که اتفاقاتی از این دست همانند اینکه مدتی قبل گروهی – به اسم اجرای حکم اسلام و بدون کسب اجازه – به حریم منزل یک انسان مسلمان وارد شدند و حرمت یک زن را، آن هم در محیط امن خانه اش هتک کردند را چگونه هضم کنم؟!
متن اظهارات آیتالله بیات که در پایگاه اطلاعرسانی دفتر ایشان منتشر شده، بدین شرح است:
إنّا لله و إنا إلیه راجعون
“وَ لَقَدْ بَلَغَنى اَنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ کانَ یَدْخُلُ عَلَى الْمَرْاَةِ الْمُسْلِمَةِوَ الاُْخْرَى الْمُعاهَدَةِ فَیَنْتَزِعُ حِجْلَها وَ قُلْبَها وَ قَلائِدَها وَ رِعاثَها، ما تَمْتَنِعُ مِنْهُ اِلاّ بِاِلاْسْتِرْجاعِ وَ الاِْسْتِرْحامِ، ثُمَّ انْصَرَفُوا وافِرینَ، ما نالَ رَجُلاً مِنْهُمْ کَلْمٌ، وَلااُریقَ لَهُمْ دَمٌ. فَلَوْ اَنَّ امْرَءاً مُسْلِماً ماتَ مِنْ بَعْدِ هذا اَسَفاً ما کانَ بِهِ مَلُوماً، بَلْ کانَ بِهِ عِنْدى جَدیراً”…امام علی بن ابیطالب(ع) در خطبۀ جهاد نهج البلاغة – خطبۀ ۲۷ – به خاطر اهانتی که به یک زن اهل کتاب شده است، میفرماید: اگر کسی این خبر را بشنود و از غصه بمیرد، نه تنها جای ملامت ندارد بلکه در نزد من حق با اوست.
پیش از این هم بنده، به واسطه اخبار متعدد، نامهها و تظلم خواهیهای حضوری افراد محترم و شهروندان مکرم، به کرات در جریان هتک حرمتها و اهانتهای به شدت آزار دهنده و تأسفباری که در مورد عزیزان هموطنمان صورت گرفته بود، قرار گرفتم که در مواردی مطابق با تکلیف شرعی امر به معروف و نهی از منکر بدانها اشاره کرده و تذکراتی نیز دادهام، اگرچه با کمال تأسف ترتیب اثری بدانها داده نشده است.
با این وجود در کمال تعجب و ناباوری و با وجود تمامی تذکرات داده شده از سوی بزرگان و دلسوزان، روز گذشته شاهد تصاویری بودم که حقیقتاً مصداق استرجاع و توسل به آیۀ شریفۀ “انّا لله و انا الیه راجعون” بود چرا که یقیناً پس از دیدن این تصاویر، تنها مأمنی که احساس کردم در این شرایط به جز او هیچ پناهگاهی وجود نداشته و ندارد، ذات مقدس حضرت حق است.
با خود میاندیشم که اتفاقاتی از این دست همانند اینکه مدتی قبل گروهی – به اسم اجرای حکم اسلام و بدون کسب اجازه – به حریم منزل یک انسان مسلمان وارد شدند و حرمت یک زن را، آن هم در محیط امن خانه اش هتک کردند را چگونه هضم کنم؟!
آیا هدف ما از آن زجرهائی که در دوران سابق کشیدیم، برپائی چنین شرایطی بود؟ چه بلائی بر سر اخلاق و انصاف در یک کشور اسلامی آمده که در مرئی و منظر عمومی و آن هم در لحظات ملکوتی اذان و با وجود شنیده شدن صدای اذان، با یک زن محجبۀ مسلمان اینگونه عمل میشود؟ آیا این موضوع مصداق کلام مبارک مولی الموحدین نیست و آیا ما مسلمانان نباید از دیدن و شنیدن چنین خبری بمیریم؟
متعجبم از اینکه وضعیت به شکلی درآمده که عدهای در این کشور به راه میافتند و هتک حرمتهائی میکنند که براساس فقه شیعه مصداق “حد قذف” است و احدی به آنها متعرض نمی شود! “فأین تذهبون؟!”
آیا این سؤال از سوی مؤمنین و متدینین جامعه جا ندارد که با وجود گذشت بیش از یک سال، اگر با مسببین فاجعۀ کهریزک برخورد قانونی و مناسب میشد، امروز دیگر شاهد ورود به حریم خانوادهها و بدتر از آن چنین پردهدری هائی در مناظر عمومی نبودیم؟
آیا این دغدغه هموطنانمان به جا نیست که اگر با هتک حرمت کنندگان به شبهای قدر و احیاء در مقابل منزل یکی از یاران امام و انقلاب برخورد میشد، دیگر نمیدیدیم که در کنار مرقد شریف و متبرک حضرت عبدالعظیم(ع) چنین کارهائی صورت بگیرد؟
آیا طرح این پرسش به جا نیست که چگونه و بر چه اساس در این شرایط، به جای برخورد با چنین افرادی، به سراغ یاران صدیق امام و انقلاب رفته و به صرف اعتراض، آنانی را که در روزهای مبارزه با رژیم ستمشاهی در صف اول مبارزات بودهاند و روزهای سخت دوران دفاع مقدس را با مدیریت اجرائی خود به بهترین نحو ممکن پشت سر گذاشتهاند، مورد بدترین بیمهریها قرار دادهاند؟!
خداوند را شاهد میگیرم که هر بار چنین اتفاقاتی در جامعه رخ داد، از باب عمل به تکلیف تذکراتی دادهام و پس از آن سیل تهمتها و هتاکیها است که روا داشتهاند ولی با این وجود از عمل به تذکر و نهی از منکری که خداوند ما را بدان مکلف داشته، دریغ نکرده و نخواهم کرد.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
ترس از پیدا نکردن شغل دلیل مهمی بود که اکثر رسانهها به آن پرداختهاند ولی تایلور کلارک از مرز واکنش احساسی و تا حدی سادهانگارانه درباره دلیل افزایش نگرانی دانشجویان امریکایی گذشت و نتیجه عمومی و کلیشهای که از این گزارش حاصل شده است را به زیر سئوال برد. او بر طبق سیاق همیشگی و موفق خود، از طریق استناد به دانش و تجربه شخصی از یکسو و از سوی دیگر ضمن به کار بردن «تفکر پژوهشی» به سراغ صاحبنظران روانشناس و عصبشناس رفت تا بتواند دلائل اساسیتری را برای معضل مطرح شده جستجو نماید.
او معتقد است که تنهایی و افزایش گسترده شیوهی زندگی انزواگرایانه، یکی از مهمترین شرایط تشویشبرانگیز افراد است. کوچک شدن خانوادهها، رشد استقلال فردی، رواج زندگی مجردی، جابجایی رو به گسترش افراد به دلائل شغلی و از همه مهمتر بها دادن به رشد شخصی باعث شده است تا بشر از زنجیره عاطفی خانواده، قبیله و حتی ملیت فاصله بگیرد. به عبارتی «وقتی افراد به دلائل مختلف از خانواده، اقوام و جامعهای که رابطه و علائق مشترک دارد کنده میشوند به همان اندازه نیز از پشتیبانی و حمایت افراد فوق محروم میگردند. کمبودی که در طی فراز و نشیب زندگی نگرانبخش خواهد شد». هجوم بشر معاصر به سمت شبکههای اجتماعی اینترنتی و پناه گرفتن در بین مجموعهی دوستانِ مجازی مؤیدِ این حقیقت عمومی در تمام نقاط دنیا است.